Home

Lieve allemaal,

Inmiddels ben ik alweer een week terug in Nederland, en met dit laatste bericht ga ik dan ook mijn weblog van de afgelopen maanden afronden. Er zijn nog wat laatste dagen bij Mother of Peace waar ik wat over wil vertellen (mosterd na de maaltijd, maar noodzakelijk voor het compleet maken van mijn online dagboek), de dagen in Kaapstad bij Barbara en Steven en de aankomst op Schiphol. En dan hebben jullie echt alle veels te lange verhalen over mijn bijna 5 maanden Zuid-Afrika overleefd! Ik wil jullie hierbij ontzettend bedanken voor de leuke, lieve reacties op mijn weblog, de post naar Zuid-Afrika en in het algemeen gewoon jullie interesse en steun. Als je aan de andere kant van de wereld zit zijn berichtjes uit Nederland echt heel fijn en bijzonder!
Goed, hoog tijd om aan mijn laatste verhaaltje te gaan beginnen…

Maandag 24 maart

Lieve allemaal,

Even een heel kort berichtje om te laten weten dat alles goed gaat hier, ik ben nog steeds op Mother of Peace. Ik ben een weekje langer op het project gebleven om wat dingen af te maken en dat blijkt een goede keus te zijn geweest (hoelang ik het echt niet allemaal af krijg, maar het afscheid van de kinderen is zo wel makkelijker). Ik heb ook de nieuwe groep nog kunnen ontmoeten zo, dat is ook erg gezellig.

Geen verhalen over mijn belevenissen dit keer, daar heb ik nu geen tijd voor, maar wie weet komt dat nog als ik in Kaapstad ben, en anders thuis.

Lieve allemaal,

Weer een hoop indrukken, emoties en activiteiten de afgelopen anderhalve week, en daardoor is ook die tijd weer voorbij gevlogen. Nu lekker een weekendje rust om mijn weblog bij te schrijven, mijn vlucht naar Kaapstad te boeken, wat telefoontjes te plegen, en vooral ook de kids profiles weer aan te vullen. En verder gewoon lekker een boekje te lezen, wat met de kinderen te spelen of een filmpje met ze kijken, voordat volgende week hun vakantieperiode losbarst en we elke dag flink wat activiteiten op het programma hebben staan, ons afscheidsfeestje op vrijdagmiddag inclusief.

Hoi allemaal,

Omdat ik de vorige keer wat ongeruste geluiden uit Nederland kreeg omdat ik zo lang niks op mn weblog had geplaatst, nu maar weer snel even een berichtje.
Inmiddels is de nieuwe groep al ruim een week op MOP, en de hele maand zit al volgepland met leuke activiteiten, waarvan ik jullie uiteraard zal proberen op de hoogte te houden. Ik wil nu even beginnen met wat nieuws rond Sanelisiwe, om de mensen die alleen daarvoor mijn weblog lezen niet eerst door al mijn andere, hoewel natuurlijk uiterst interessante (...), belevenissen te hoeven laten gaan...

Sanelisiwe
Omdat sinds haar overlijden geen spoor van de moeder en daarmee haar geboortecertificat te vinden is, hebben we pas vandaag uitsluitsel gekregen dat de begrafenis gauw kan gaan plaatsvinden.

Lieve allemaal,

Het is al weer een tijdje geleden, maar hier weer een update van mijn belevenissen bij Mother of Peace. De eerste maand is alweer om, nog maar een maandje te gaan, wat gaat de tijd toch ontzettend snel als je het naar je zin hebt :-). Vandaar ook dat tijd om te typen (tenzij het werkgerelateerd is) schaars is, en de berichtjes dus ook. Foto’s uploaden lukt me hier nog altijd niet, dus die houden jullie dan tegoed.

Ik heb niet heel trouw in mijn dagboek kunnen schrijven de afgelopen tijd, maar de belangrijkste dingen staan er wel in, dus die zal ik hieronder even voor jullie samenvatten, in mijn zoals altijd zo bondige en korte stijl (niet dus. Deon klaagt al dat hij wel een dag vrij moet nemen als hij mn weblog wil lezen!)...

Donderdag 21 februari

Lieve allemaal,

Voordat ik verder ga met de chronologische weergave van mijn belevenissen hier in Durban, eerst even een kort slecht nieuws bericht.

Vanochtend om 8 uur stond Justin bij me voor de deur met slecht nieuws: vannacht is kleine Sanelisiwe in het ziekenhuis overleden. Ze lag al enkele weken in het ziekenhuis, maar het moment van overlijden is voor iedereen toch als een schok gekomen, omdat velen van ons afgelopen week bij haar langs zijn gegaan en het eigenlijk steeds wat beter met haar ging. Blijkbaar zijn alle dingen waar ze tegen moest vechten haar kleine lichaampje teveel geworden.

Ik wil hierbij alle vrijwilligers die Sanelisiwe gekend hebben heel veel sterkte wensen met het verwerken van het slechte nieuws, en ik zal proberen jullie via mijn weblog van de verdere ontwikkelingen op de hoogte te houden.

Liefs
Eva

Lieve allemaal, 

Nog steeds geen foto’s, I know! Sorry sorry voor degenen die geen tijd hebben om alles te lezen en wel op de foto’s wachten, vooral excuses aan Tom die nu 20 rand heeft uitgegeven om alles te kunnen lezen :-). Ik hoop dat ik de 20 rand waard was :-p.Goed, ik ga maar even verder vertellen over wat we hier allemaal doen, we hebben het echt druk dus zonder verdere inleiding ga ik maar meteen over op mn dagboekje: 

Dinsdag 12 februari

Lieve allemaal,

Hee allemaal,

Ben ik dan, live vanuit Durban, om jullie even te vertellen dat ik inderdaad nog alive ben, en hoe de eerste indrukken een beetje zijn hier bij Mother of Peace.

In elk geval heb ik dagelijks de beschikking over niet te snel internet, maar kan ik dus wel mailen, msnen en weblogstukjes plaatsen als ik even een halfuurtje vrij ben. Foto's zijn lastiger, die zal ik proberen soms even in het internetcafe te uploaden. Telefonisch ben ik op hetzelfde mobiele nummer bereikbaar als in PE, en ik heb ook de beschikking over een goedkope vaste lijn dus wie weet wordt je binnenkort een keertje gebeld! So far de contactinformatie, verder met een korte beschrijving van de paar dagen dat ik hier ben...

Dinsdag 5 februari

Lieve allemaal,

---- Hierbij het laatste berichtje geschreven in PE (geplaatst in Durban op 7 februari). ----

Morgenochtend vlieg ik naar Durban en heb ik ergens toch niet het gevoel dat ik PE voor altijd achter me laat. Of in elk geval Liebenhaus niet, maar misschien is dat meer om mezelf te beschermen tegen het rotidee dat ik die jochies nooit meer zal zien. Als ik terug ben in Nederland zal het allemaal wel wat duidelijker worden. In elk geval heb ik goed nieuws: ik heb vanochtend mijn visum verlengd gekregen tot 9 april, dus ik mag blijven!!! Mother of Peace kan ik dus lekker de volle 2 maanden gaan doen. Hoewel ik wel meer heimwee heb gehad de afgelopen dagen met al dat afscheid nemen van iedereen, heb ik er toch wel zin in om daar weer lekker aan de slag te gaan. Dus alles is toch nog goedgekomen :-)

Ik ben jullie nog de verhalen van mijn laatste dagen in Liebenhaus schuldig, dus die ga ik jullie nu niet langer onthouden:

Gisteren was onze laatste dag met de jongens, we hebben ze meegenomen naar het strand en daarna naar de MacDonalds. Wat een geweldige dag hebben we hen en onszelf gegeven! Hier de foto's, de tekst volgt later.

1. Danielle rillend in mijn badhanddoek gewikkeld na heeeeel lang samen zwemmen in de zee! Ofwel hij in mijn armen in de golven hard gillend als er een golf aankwam, maar als die golf dan was geweest riep hij heel hard ' lekkerrr!'
2. Shimi onder het zand verborgen
3. En Sipho (links) en Bjorn ook
4. En Mireille en Enrico...
5. En Calvenito...
6. En jawel, ik ook... Links Adrian, boven Calvenito en rechts Enrico. Na mijn bevrijding ben ik met Enrico heel hard de zee in gerend om al het zand uit mijn bikini te verwijderen, wat was ik vies, maar wat hebben we een lol gehad...

7. Romeo ontdoet zich van zijn bandjes, terwijl Careston op de achtergrond een niet nader verklaarbaar object probeert te bouwen...

Lieve allemaal,

Even voor het afscheidsetentje in het internetcafe mn vlucht naar Durban geboekt (25 euri maar). En nu ik toch nog wat tijd over heb even wat plaatjes van de boyz.
Baie dankie trouwens voor de reacties die blijven komen, ik heb respect voor jullie doorzettingsvermogen om mijn dagboek zo bij te houden! Uitgeprint zal het inmiddels wel de dikte van een encyclopedie hebben :-).

1. Sipho op het openingsfeestje van de May Holland Hall gisteren, het was zoooo leuk, we hebben staan met zn allen staan dansen, heel gezellig!
2. Careston: issie lief of issie het niet?
3. Bongani is Cool met Cola
4. Enrico is blij met Cola! De oorbellen die hij in heeft heb ik vandaag van hem gekregen als aandenken...lief he?
5. Danny was vandaag jarig, hij is 12 geworden!
6. Ons huis vanaf de straatkant gezien, die kant had ik nog nie geplaatst.

Dinsdag 22 januari
Dinsdagochtend begon met de wekelijkse meeting van de volunteers met Martijn, Wilma en Saskia. We hebben het over verschillende dingen gehad, zoals donatiegeld, verandering van werktijden, het schema voor de laatste twee weken, HIV-problematiek en hoe de jongens in Liebenhaus daarop voorbereid worden, en over het opknappen van de May Holland Hall en de vorderingen daarvan.

1. Careston met een lekke bal op zijn hoofd :-)
2. En Calvineto ook
3. Careston helpt Rianne met een schroef van het hekje, in opperste concentratie
4. Rianne met van achter naar voor Bjorn, Careston en Calvineto tijdens het maken van het tuinhek
5. Danielle powerrrrrrr....
6. Hekje af
7. Adrian als altijd geheel volgens de laatste mode, nu met de bril van Hanneke
8. Mooie lucht gezien vanuit de auto op weg naar Hogsback
9. Bos waardoor we wandelden in Hogsback
10. "..."
11. "..."
12. Een van de spaarzame viewpoints. Flink bewolkt toen nog inderdaad!
13. Mooie kleuren groen he?
14. Stroom vanaf de waterval
15. De Madonna&Child waterval zelf
16. Ons Hobbithuisje
17. De fairies op de muur van het hostel
18. Viewpoint!
19. Grahamstown

Eindelijk! De jongens zijn weer terug op Liebenhaus... Heb er lang op gewacht, heel veel aan ze gedacht en ze heeeeel erg gemist! Dus vandaar dat ik dinsdag met een meer dan goed humeur en toch ook een beetje spanning richting Liebenhaus vertrok, samen met de anderen die de jongens helemaal nog nooit gezien hadden, dus het ook wel spannend vonden. Hieronder mn belevenissen van de eerste dagen met de jongens weer, je hebt er een beetje uithoudingsvermogen voor nodig, maar hee, het is toch niet alsof jullie met al die regen wat beters te doen hebben :-p.

Dinsdag 15 januari
Toen we dinsdag om 10 uur het terrein op kwamen rijden gebeurde hetgene dat ik eigenlijk wel had gehoopt maar niet durfde te verwachten: de kleine jongens kwamen op ons af rennen, we kregen knuffels en ze herkenden me nog! Ook de oudere jongens herkenden me en vroegen netjes hoe mijn vakantie was geweest. Hartstikke leuk welkom dus, zeker ook voor de nieuwe volunteers!